Kolęda w parafii Święte - zwyczaj odwiedzin duszpasterskich według wiosek

Opracowanie: · aktualizacja

W tym tekście

Co to znaczy kolęda?

Kolęda w parafii Święte oznacza przede wszystkim wizytę duszpasterską w domach parafian, połączoną z modlitwą, błogosławieństwem domu i rozmową. Słowo ma też drugie znaczenie: jest nazwą pieśni związanej z Narodzeniem Pańskim. W parafii św. Barbary w Świętem zwyczaj odwiedzin organizowano według wiosek, co potwierdzają zachowane ogłoszenia z 2012 r.

Co oznacza słowo „kolęda”?

Kolęda to w polskiej tradycji zarówno pieśń bożonarodzeniowa, jak i odwiedziny duszpasterza u rodzin należących do parafii. Nazwa wywodzi się od łacińskiego calendae, czyli pierwszego dnia miesiąca w kalendarzu rzymskim, a przez stulecia nabrała w Polsce religijnego znaczenia.

W praktyce parafialnej słowo „kolęda” najczęściej znaczy zimowe spotkanie w domu. Nie jest to egzamin z religijności ani kontrola mieszkania. Sens wizyty stanowią modlitwa, błogosławieństwo oraz spokojna rozmowa o sprawach rodziny i wspólnoty.

  • Kolęda jako wizyta duszpasterska - oznacza odwiedziny kapłana lub innego upoważnionego duszpasterza w domu parafian.
  • Kolęda jako pieśń - opisuje narodzenie Jezusa, betlejemską noc albo radość pasterzy.
  • Kolęda jako zwyczaj rodzinny - łączy modlitwę domową z rozmową o życiu parafii.
  • Kolęda w Polsce - jest silnym zwyczajem religijnym, lecz przyjęcie wizyty pozostaje dobrowolne.

Czym różni się kolęda - wizyta od kolędy - pieśni?

Kolęda jako wizyta jest spotkaniem duszpasterskim, a kolęda jako pieśń jest utworem śpiewanym w okresie Bożego Narodzenia. Oba znaczenia łączy domowy i wspólnotowy charakter, ale nie należy ich ze sobą utożsamiać.

Pieśń może rozbrzmieć przy stole, w kościele albo podczas rodzinnego spotkania. Wizyta duszpasterska ma natomiast swój obrzęd i odbywa się według zasad ustalonych w danej parafii.

Jaka jest podstawa wizyty duszpasterskiej?

Podstawą wizyty duszpasterskiej jest kan. 529 §1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r., który wskazuje, że proboszcz powinien poznawać wiernych i nawiedzać rodziny. Przepis opisuje duszpasterską troskę o osoby, a nie obowiązek domowników przyjęcia wizyty.

„Aby mógł gorliwie wypełniać obowiązek pasterza, proboszcz winien starać się poznać wiernych powierzonych jego pieczy; dlatego powinien nawiedzać rodziny.” - Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 529 §1, 1983

W Świętem religijny wymiar kolędy warto widzieć także przez historię lokalnej wspólnoty. Pomocne będzie spojrzenie na proboszczów parafii Święte, których losy splatają się z dziejami wsi i drewnianego kościoła św. Barbary.

  • Kodeks Prawa Kanonicznego - wskazuje poznawanie wiernych i nawiedzanie rodzin jako zadanie proboszcza.
  • Rozmowa z domownikami - ma służyć wzajemnemu poznaniu, a nie rozliczaniu rodziny.
  • Błogosławieństwo domu - wyraża modlitwę o dobro mieszkańców i ich codzienności.
  • Dobrowolność spotkania - pozwala rodzinie zdecydować, czy i kiedy może przyjąć wizytę.

Jak przebiega wizyta duszpasterska w domu?

Wizyta duszpasterska w domu zwykle obejmuje cztery części: wspólną modlitwę, odczytanie krótkiego fragmentu Ewangelii, błogosławieństwo mieszkania oraz rozmowę. Obrzędy błogosławieństw dla diecezji polskich z 1994 r. traktują błogosławieństwo rodziny jako modlitwę Kościoła, a nie prywatny rytuał mający gwarantować powodzenie.

Jak wygląda modlitwa, błogosławieństwo i rozmowa?

Najpierw domownicy i duszpasterz modlą się wspólnie, potem może zostać odczytany fragment Pisma Świętego, następuje błogosławieństwo domu, a na końcu rozmowa. Kolejność może się różnić, ponieważ duszpasterz dostosowuje obrzęd do sytuacji rodziny oraz miejscowego zwyczaju.

Rozmowa może dotyczyć sakramentów dzieci, opieki nad osobą chorą, spraw sąsiedzkich albo zwyczajnie tego, jak rodzinie żyje się w danej miejscowości. Nie trzeba przygotowywać długiej relacji ani odpowiadać na pytania, których nie chce się omawiać.

  • Wspólna modlitwa - rozpoczyna spotkanie i angażuje domowników w prosty, rodzinny sposób.
  • Fragment Ewangelii - przypomina, że centrum wizyty stanowi chrześcijańskie przesłanie, nie formalność.
  • Błogosławieństwo domu - obejmuje mieszkańców i miejsce ich codziennego życia.
  • Rozmowa - daje rodzinie możliwość poruszenia spraw ważnych dla niej lub dla parafii.
  • Pożegnanie - kończy spotkanie bez pośpiechu, ale z uwzględnieniem kolejnych domów na trasie.

Co położyć na stole podczas kolędy?

Na stole najczęściej przygotowuje się krzyż, dwie zapalone świece, wodę święconą i kropidło albo czystą gałązkę do pokropienia mieszkania. Można położyć także Pismo Święte, lecz brak któregoś z tych przedmiotów nie powinien być powodem stresu ani rezygnacji ze spotkania.

Najprostszy zestaw wystarczy. Gdy w domu nie ma wody święconej lub kropidła, warto powiedzieć o tym spokojnie na początku wizyty. Istotniejsza od dekoracji stołu pozostaje obecność domowników i gotowość do wspólnej modlitwy.

  1. Krzyż - stawia się go w widocznym miejscu jako znak wiary rodziny.
  2. Dwie świece - zapala się je przed rozpoczęciem modlitwy, jeśli warunki w domu na to pozwalają.
  3. Woda święcona - służy do obrzędu błogosławieństwa mieszkania.
  4. Kropidło lub gałązka - pomaga pokropić pomieszczenia, ale może zostać zastąpione prostym rozwiązaniem domowym.
  5. Pismo Święte - może leżeć na stole jako znak słuchania słowa Bożego.

Czy ofiara podczas kolędy jest obowiązkowa?

Nie, ofiara złożona przy okazji kolędy jest dobrowolna, a wizyta duszpasterska nie zależy od jej przekazania. Nie ma obowiązkowej kwoty ani religijnego obowiązku przygotowania koperty.

To ważne szczególnie wtedy, gdy rodzina przeżywa trudniejszy czas. Można przyjąć wizytę, wspólnie się pomodlić i podziękować za błogosławieństwo bez przekazywania pieniędzy. W sprawach szczegółowych dotyczących lokalnych praktyk najlepiej zwrócić się bezpośrednio do kancelarii parafii czytelnika.

  • Ofiara dobrowolna - nie warunkuje przyjęcia ani przebiegu wizyty duszpasterskiej.
  • Brak ustalonej stawki - chroni sens spotkania przed traktowaniem go jak usługi.
  • Pomoc rzeczowa - nie stanowi wymogu wizyty i nie zastępuje modlitwy.
  • Trudna sytuacja rodziny - nie jest powodem, by rezygnować z kontaktu z parafią.

Kolęda według wiosek: jak to wyglądało w Świętem?

Kolęda według wiosek w parafii św. Barbary w Świętem była w 2012 r. rozpisywana w ogłoszeniach dla konkretnych miejscowości, między innymi Krzywki, Łasinki, Plesewa i Kozłowa. Taki układ odpowiadał wiejskiemu charakterowi parafii i ułatwiał zaplanowanie dojazdów oraz obecności mieszkańców.

Które wsie odwiedzano podczas kolędy w 2012 r.?

W zachowanych ogłoszeniach z 2012 r. wymieniono Krzywkę, Łasinkę, Plesewo i Kozłowo jako miejscowości objęte kolędową trasą. Nie oznacza to stałej kolejności ani aktualnego harmonogramu, lecz dokumentuje dawny sposób organizacji wizyt w parafii Święte.

Parafia obejmuje miejscowości położone wokół Świętego, dlatego plan według wsi był bardziej czytelny niż długa lista pojedynczych adresów. Szerszy kontekst lokalny pokazuje tekst o wsiach parafii Święte.

  • Krzywka - została wymieniona w ogłoszeniach kolędowych parafii z 2012 r.
  • Łasinka - należała do miejscowości uwzględnianych w dawnym planie odwiedzin.
  • Plesewo - pojawiało się w dawnych ogłoszeniach związanych z kolędą.
  • Kozłowo - było jedną z wsi wymienionych w rozpisce z 2012 r.

Dlaczego plan kolędy układa się według wiosek?

Plan kolędy układa się według wiosek, ponieważ taka kolejność ogranicza liczbę przejazdów i pomaga mieszkańcom przewidzieć dzień wizyty. W parafii o rozproszonych miejscowościach jest to rozwiązanie praktyczne i zrozumiałe dla sąsiadów.

Ten rytm odsłania też dawną geografię wspólnoty: domy, drogi i miejscowości tworzą parafię równie realnie jak sam kościół. Historię miejsca można czytać również przez nazwę Święte od Swenten do Schwenten oraz przez dzieje szkoły w Świętem.

  • Trasa według wsi - ogranicza czas potrzebny na przejazdy między rozproszonymi domami.
  • Ogłoszenie niedzielne - pozwala mieszkańcom wcześniej poznać organizację odwiedzin.
  • Wspólny termin sąsiedzki - ułatwia przekazywanie informacji osobom starszym lub bez internetu.
  • Zmiana kolejności - może nastąpić w kolejnym roku z przyczyn organizacyjnych.

O której odprawiano Msze podczas dawnej kolędy?

W czasie kolędy w 2012 r. Msze w parafii Święte odprawiano rano, zgodnie z dawnymi ogłoszeniami parafialnymi. Było to związane z organizacją popołudniowych i wieczornych odwiedzin domów.

Nie należy przenosić tej informacji na obecny sezon. Godziny nabożeństw, podobnie jak plan wizyt, mogą się zmieniać. O historii liczebności wspólnoty można przeczytać w materiale ludność parafii Święte.

  • Poranne Msze w 2012 r. - wynikały z dawnej organizacji wizyt duszpasterskich.
  • Popołudniowa kolęda - dawała rodzinom większą szansę obecności w domu.
  • Aktualne godziny - wymagają sprawdzenia w bieżących ogłoszeniach parafii.
  • Dawne ogłoszenia - są źródłem historycznym, a nie rozkładem na kolejny rok.

Do kiedy trwa kolęda?

Liturgiczny okres Narodzenia Pańskiego kończy się w niedzielę Chrztu Pańskiego, przypadającą po 6 stycznia, zgodnie z nr 33 Ogólnych norm roku liturgicznego i kalendarza z 1969 r. W polskim zwyczaju śpiewanie kolęd trwa często do Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego, a wizyty duszpasterskie mogą zależeć od możliwości konkretnej parafii.

Kiedy kończy się okres Bożego Narodzenia w liturgii?

Okres Narodzenia Pańskiego w liturgii kończy się w niedzielę Chrztu Pańskiego, po uroczystości Objawienia Pańskiego 6 stycznia. Po tej niedzieli liturgia wraca do okresu zwykłego, choć w polskich domach kolędy nadal bywają śpiewane.

„Okres Narodzenia Pańskiego trwa od pierwszych Nieszporów Narodzenia Pańskiego do niedzieli po Objawieniu Pańskim, czyli niedzieli Chrztu Pańskiego włącznie.” - Kongregacja Obrzędów, Ogólne normy roku liturgicznego i kalendarza, nr 33, 1969

Liturgia i zwyczaj nie są tym samym. Właśnie dlatego data zakończenia okresu liturgicznego nie zakazuje rodzinnego śpiewania pieśni bożonarodzeniowych później.

  • 25 grudnia - rozpoczyna celebrację Narodzenia Pańskiego w liturgii.
  • 6 stycznia - uroczystość Objawienia Pańskiego pozostaje częścią okresu Narodzenia Pańskiego.
  • Niedziela Chrztu Pańskiego - kończy liturgiczny okres Narodzenia Pańskiego.
  • 2 lutego - Ofiarowanie Pańskie wyznacza w Polsce trwały zwyczaj domowego kolędowania.

Dlaczego kolędy śpiewa się do 2 lutego?

Kolędy śpiewa się do 2 lutego przede wszystkim z powodu polskiego zwyczaju łączącego okres bożonarodzeniowy z Ofiarowaniem Pańskim. Data ta nie zmienia norm liturgicznych, ale jest powszechnie rozpoznawalną granicą rodzinnego i koncertowego kolędowania.

Wizyta duszpasterska może odbyć się przed tą datą, ale w większych lub rozległych parafiach bywa planowana inaczej. O terminie zawsze decyduje bieżąca organizacja lokalnej wspólnoty.

  • Ofiarowanie Pańskie - obchodzone 2 lutego, zamyka w Polsce tradycyjny czas śpiewania kolęd.
  • Kolędowanie domowe - może trwać dłużej niż okres liturgiczny bez naruszania zasad wiary.
  • Wizyta duszpasterska - nie ma jednego ogólnopolskiego terminu zakończenia.
  • Plan parafialny - zależy od liczby rodzin, miejscowości i dostępności duszpasterzy.

Czy kolędy można śpiewać cały rok?

Tak, kolędy można śpiewać przez cały rok prywatnie, ponieważ nie istnieje zakaz domowego wykonywania tych pieśni. W liturgii dobiera się jednak śpiewy do okresu roku kościelnego, dlatego kolędy wracają do repertuaru mszalnego przede wszystkim w czasie Narodzenia Pańskiego.

Czym różnią się kolędy od pastorałek?

Kolędy są pieśniami religijnymi o narodzeniu Chrystusa, a pastorałki mają częściej charakter ludowy, obrazowy i obyczajowy. Granica nie zawsze jest ostra, lecz pastorałki zwykle swobodniej opowiadają o pasterzach, zimie, wędrówce albo rodzinnej radości.

W kościele dobór pieśni zależy od liturgii i decyzji osoby odpowiedzialnej za muzykę. Poza liturgią, na przykład podczas spotkania rodzinnego lub szkolnego koncertu, pastorałki mają więcej miejsca.

Cecha Kolęda Pastorałka
Temat Narodzenie Jezusa i tajemnica Wcielenia. Boże Narodzenie widziane przez ludowe obrazy i zwyczaje.
Charakter Religijny, często liturgiczny. Ludowy, narracyjny lub koncertowy.
Miejsce wykonania Dom, kościół, koncert. Dom, szkoła, scena, spotkanie rodzinne.
Przykład Bóg się rodzi. Utwory pasterskie o bardziej swobodnej formie.
  • Kolęda liturgiczna - odnosi treść do narodzenia Chrystusa i może być śpiewana podczas nabożeństwa.
  • Pastorałka ludowa - częściej używa języka codziennych obrazów oraz wątków pasterskich.
  • Śpiew domowy - pozwala wykonywać oba rodzaje pieśni bez ścisłej ramy liturgicznej.
  • Koncert bożonarodzeniowy - zwykle łączy repertuar kolędowy i pastorałkowy.

Kto napisał „Bóg się rodzi”?

„Bóg się rodzi” napisał Franciszek Karpiński, który opublikował tekst jako Pieśń o Narodzeniu Pańskim w zbiorze Pieśni nabożne z 1792 r. Utwór należy do najbardziej rozpoznawalnych polskich kolęd i pozostaje ważnym przykładem religijnej poezji XVIII wieku.

Pełnego tekstu nie trzeba szukać w przypadkowych kopiach internetowych. Bezpieczniej korzystać z wydania źródłowego w Polonie albo ze śpiewnika kościelnego, ponieważ warianty zwrotek i zapisów bywają różne.

  • Franciszek Karpiński - jest autorem tekstu pieśni opublikowanej w 1792 r.
  • Pieśni nabożne - są pierwodrukiem utworu znanego dziś jako „Bóg się rodzi”.
  • ks. Jan Siedlecki - jego śpiewnik kościelny utrwala repertuar używany w polskiej tradycji.
  • Wersje ludowe - mogą różnić się pojedynczymi słowami lub liczbą śpiewanych zwrotek.

Jak przygotować dom na kolędę?

Dom na kolędę przygotowuje się prosto: na stole umieszcza się krzyż, dwie świece, wodę święconą oraz kropidło lub gałązkę, a domownicy rezerwują czas na krótką modlitwę i rozmowę. Najważniejsza jest obecność rodziny, nie wystawny stół ani idealnie przygotowane mieszkanie.

Jak przygotować rozmowę podczas wizyty duszpasterskiej?

Rozmowę podczas wizyty duszpasterskiej najlepiej przygotować przez zapisanie jednej lub dwóch spraw, które rodzina chce poruszyć. Mogą dotyczyć sakramentów, osoby potrzebującej odwiedzin, organizacji pomocy albo pytań o życie parafii.

Warto mówić rzeczowo. Jeśli temat jest osobisty, można poprosić o rozmowę w późniejszym terminie. Kolęda nie zastępuje spowiedzi ani indywidualnej rozmowy duszpasterskiej wymagającej dyskrecji.

  1. Przygotuj stół - ustaw krzyż, świece oraz wodę święconą w spokojnym, bezpiecznym miejscu.
  2. Zaproś domowników - obecność dzieci i dorosłych podkreśla rodzinny charakter modlitwy.
  3. Zapisz pytania - krótka lista pomaga nie zapomnieć o ważnej sprawie.
  4. Uszanuj możliwości rodziny - choroba, praca zmianowa lub opieka nad dzieckiem mogą utrudnić obecność wszystkich.
  5. Nie traktuj ofiary jako warunku - błogosławieństwo domu nie jest związane z przekazaniem pieniędzy.

Czy można poprosić o inny termin kolędy?

Tak, można poprosić o inny termin kolędy, jeśli wyznaczony dzień uniemożliwia obecność domowników. Najlepiej zgłosić taką prośbę bezpośrednio w kancelarii parafii lub w sposób podany w aktualnych ogłoszeniach.

Nie każda parafia ma możliwość wyznaczenia dodatkowego dnia, ale jasna informacja ułatwia organizację. W Świętem dawne ogłoszenia wskazywały, że kancelaria działała w dni powszednie bezpośrednio po Mszy, natomiast obecne zasady należy sprawdzić u źródła parafialnego.

  • Praca zmianowa - jest uzasadnionym powodem prośby o inny termin rozmowy.
  • Choroba domownika - może wymagać ustalenia spokojniejszej formy kontaktu.
  • Wyjazd rodzinny - warto zgłosić możliwie wcześnie, zamiast czekać do dnia wizyty.
  • Kancelaria parafialna - jest właściwym miejscem do ustalania spraw organizacyjnych.

Jak sprawdzić aktualny plan kolędy w parafii Święte?

Aktualny plan kolędy w parafii Święte należy sprawdzić w bieżących ogłoszeniach na stronie parafii działającej na platformie Diecezji Toruńskiej albo bezpośrednio w kancelarii. Daty, kolejność wiosek i godziny Mszy zmieniają się między sezonami, dlatego nie należy korzystać z archiwalnej rozpiski z 2012 r. jako planu na obecny rok.

Gdzie parafia publikuje bieżące ogłoszenia?

Bieżące ogłoszenia parafia publikuje na stronie swiete.diecezja-torun.pl, a informacje są także odczytywane po niedzielnych Mszach w Świętem i Tymawie. Przed wizytą dobrze sprawdzić datę publikacji komunikatu, bo tylko wtedy plan kolędy będzie aktualny.

  • Strona parafii w platformie diecezjalnej - zawiera aktualne ogłoszenia i informacje kontaktowe.
  • Ogłoszenia niedzielne - są ważne dla osób, które nie korzystają z internetu.
  • Kancelaria po Mszy - pozwala zapytać o indywidualną sprawę organizacyjną.
  • Archiwum ogłoszeń - pomaga poznać dawny zwyczaj, ale nie zastępuje aktualnego planu.

Jak odróżnić aktualny plan od starego ogłoszenia?

Aktualny plan rozpoznasz po dacie publikacji, wskazaniu bieżącego sezonu i komunikacie zamieszczonym przez parafię. Stare ogłoszenie może opisywać prawdziwe wydarzenie z konkretnego roku, ale nie daje podstaw do przewidywania dzisiejszej kolejności wizyt.

To szczególnie ważne w parafii obejmującej kilka wsi. Zmiana liczby rodzin, dostępności duszpasterzy albo terminów nabożeństw może całkowicie zmienić trasę.

  • Data komunikatu - jest pierwszym kryterium oceny, czy plan dotyczy obecnego sezonu.
  • Nazwa sezonu - powinna jasno wskazywać rok, którego dotyczą odwiedziny.
  • Oficjalne miejsce publikacji - ogranicza ryzyko powielania nieaktualnej informacji.
  • Kontakt z kancelarią - wyjaśnia wątpliwości dotyczące konkretnego domu lub miejscowości.

Najczęściej zadawane pytania

Do którego są kolędy?

W liturgii okres Narodzenia Pańskiego kończy się w niedzielę Chrztu Pańskiego. W polskim zwyczaju kolędy śpiewa się często do Ofiarowania Pańskiego, czyli do 2 lutego.

Domowe śpiewanie po tej dacie nie jest zakazane. W kościele repertuar zależy już od okresu liturgicznego i miejscowej praktyki.

Jakie mamy kolędy?

Do znanych polskich kolęd należą między innymi „Bóg się rodzi”, „Wśród nocnej ciszy”, „Lulajże, Jezuniu”, „Dzisiaj w Betlejem” i „Gdy się Chrystus rodzi”. Teksty oraz melodie wielu utworów zawiera Śpiewnik kościelny ks. Jana Siedleckiego.

Różne regiony zachowały także własne warianty zwrotek i melodii. Przy wspólnym śpiewaniu najlepiej wybrać jedną wersję ze sprawdzonego śpiewnika.

Jakie są teksty staropolskich kolęd?

Teksty starych kolęd zachowały się w dawnych kancjonałach, śpiewnikach oraz zdigitalizowanych zbiorach bibliotecznych. Wiele źródeł dostępnych jest w Polonie, gdzie można oglądać historyczne wydania druków.

Przy cytowaniu warto porównać zapis z wydaniem źródłowym. Ludowe przekazy często zmieniały słowa, zwłaszcza w dalszych zwrotkach.

Jaki jest tekst kolędy „Bóg się rodzi”?

Kolęda „Bóg się rodzi” zaczyna się od słów: „Bóg się rodzi, moc truchleje”. Tekst napisał Franciszek Karpiński, a opublikował go w 1792 r. jako Pieśń o Narodzeniu Pańskim.

Pełny tekst znajduje się w domenie publicznej, między innymi w zasobach Polony. Do śpiewu w kościele lub domu najlepiej użyć współczesnego śpiewnika kościelnego.

Czy można nie przyjąć kolędy?

Tak, przyjęcie kolędy jest dobrowolne. Rodzina może nie przyjąć wizyty albo poprosić o inny termin, jeśli pozwala na to organizacja parafii.

Brak wizyty nie powinien być oceniany jako deklaracja niewiary. Życie rodzinne, praca, zdrowie i opieka nad bliskimi tworzą sytuacje, które warto uszanować.

Czy dzieci powinny uczestniczyć w kolędzie?

Dzieci mogą uczestniczyć w kolędzie, jeśli rodzina uznaje to za dobre i możliwe. Ich obecność pomaga zobaczyć modlitwę domową jako zwyczaj rodzinny, a nie wydarzenie przeznaczone wyłącznie dla dorosłych.

Nie trzeba jednak wymagać od dziecka specjalnych odpowiedzi ani występu. Wystarczy spokojna obecność przy modlitwie.

Halina Borowska - od ponad dwudziestu lat opisuje drewniane kościoły ziemi chełmińskiej i Pomorza, opierając teksty na lekturze źródeł oraz historii lokalnej.

Aktualizacja: październik 2026

Źródła i literatura

  1. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 529 §1, 1983.
  2. Ogólne normy roku liturgicznego i kalendarza, Kongregacja Obrzędów, 1969.
  3. Franciszek Karpiński, Pieśni nabożne, 1792.
  4. Diecezja Toruńska - Parafia pw. św. Barbary w Świętem.
  5. Parafia św. Barbary w Świętem - bieżące ogłoszenia.
  6. Zdjęcie wyróżniające: Krzyo, CC BY-SA 3.0 pl, Wikimedia Commons, strona pliku.
Halina Borowska, autorka serwisu Kościół w Świętem
Halina Borowska

Halina Borowska od ponad dwudziestu lat jeździ po wsiach ziemi chełmińskiej i Pomorza w poszukiwaniu drewnianych kościołów, które przetrwały wojny, pożary i kolejne remonty. Nie jest historyczką sztuki, przewodniczką z uprawnieniami ani osobą duchowną. Pisze jako miłośniczka lokalnej historii, która lubi wracać do źródeł: monografii dekanatu łasińskiego, katalogu parafii Diecezji Toruńskiej, artykułów naukowych o duchowieństwie regionu i dawnych zapisów parafii. Każdą datę i nazwisko sprawdza w co najmniej jednym z nich, a gdy źródła się różnią, pisze o tym wprost albo pomija niepewny szczegół. W serwisie opracowuje przewodnik po kościele św. Barbary, historię parafii i praktyczne informacje dla parafian i gości.

Articles: 126